Wandelen

U wandelt wel massaal de laatste tijd. Goed! Soms krijgt een mens amper zijn auto nog geparkeerd aan het begin van een pad. Daarin schuilt een groot verschil met de vorige lockdown, toen de beperkingen héél benauwend aanvoelden. Nu ook voor velen ongetwijfeld, maar je kan tenminste nog ergens naartoe om eens in een andere omgeving te wandelen. En dus tuften we ietsje verder deze keer, en zochten we - letterlijk - de grenzen op aan het drielandenpunt bij Vaals. Naast dit Nederlandse plaatsje is het Duitse Aken vlakbij, net als het Waalse gewest. Limburg ligt met Voeren op amper 15 kilometer afstand. Deze lijnen op een kaart zijn voor ons, EU-burgers, zo abstract geworden, dat we ze nauwelijks nog gewaarworden. Maar met de pandemie werden het plots weer de obstakels en barrières zoals onze opa en oma die hebben gekend. Daarnaast gaat er een ietwat onverklaarbare aantrekkingskracht uit van een grens, zeker als er een punt is waar drie landen samenkomen. Wat is er zo leuk aan om van het ene land naar het andere te hoppen in nauwelijks drie passen? Geen idee, maar leuk is het. Komt nog bij dat dit punt ooit een vierlandenpunt was, toen - door de aanwezigheid van een kostbare voorraad zink - er naast België, Nederland en Duitsland nog een klein taartpuntje bijkwam: neutraal Moresnet. Ietwat mythisch plekje, qua bandeloosheid al snel een soort Wilde Westen en tevens een plek voor experiment met kunsttaal Esperanto.

Wilde Westen

Deze lijnen op een kaart zijn voor ons, EU-burgers, zo abstract geworden, dat we ze nauwelijks nog gewaarworden. Maar met de pandemie werden het plots weer de obstakels en barrières zoals onze opa en oma die hebben gekend. Daarnaast gaat er een ietwat onverklaarbare aantrekkingskracht uit van een grens, zeker als er een punt is waar drie landen samenkomen. Wat is er zo leuk aan om van het ene land naar het andere te hoppen in nauwelijks drie passen? Geen idee, maar leuk is het. Komt nog bij dat dit punt ooit een vierlandenpunt was, toen - door de aanwezigheid van een kostbare voorraad zink - er naast België, Nederland en Duitsland nog een klein taartpuntje bijkwam: neutraal Moresnet. Ietwat mythisch plekje, qua bandeloosheid al snel een soort Wilde Westen en tevens een plek voor experiment met kunsttaal EZe gooien je hier werkelijk kapot met wandelborden en routes. We proberen een structuur te ontdekken op de grote plaat die een overzicht zou moeten bieden aan eethuis De Bokkerijder, maar geven het snel op. We zien een houten paal met een bordeauxkleurige aangeving: die gaan we volgen. Geen idee waar we naartoe gaan, maar soms moet je niet nadenken en gewoon doen.Spijt hebben we niet, al zullen àlle wandelroutes hier wel mooi zijn. We dalen af en worden meteen omvergeblazen door een halve holle weg vol herfstschoon. Het draait verder naar beneden, tot het pad bijna constant dezelfde hoogte blijft aanhouden. Vanaf nu wandelen we op de rand van bos en weide. Nog nét in het loof, maar met prachtige uitzichten over het heuvelland. Net voor de Gemmericherweg draait de route terug, opnieuw het Schimperbos in. Een beetje klimmen, niet veel. De route gaat nu gestaag richting de toeristische kermis verderop: labyrinth met poffertjeskraam, uiteraard de oude grensmarkeringen, op amper enkele meters afstand het hoogste (322,4 m) en meest zuidelijke punt van Nederland en héél veel uitkijktorens. Op de terugweg lopen we niet alleen wat hoger, er zijn ook meer open plekken in het bos, waardoor de zon lekker kan verwarmen. De terugweg volgt de grens tussen Nederland en België. Een ouderwetse grenspaal duikt op als we bijna rond zijn. Iemand heeft met stift Corona Forever erop geschreven. Niet mijn woorden.